روح پریشانحال را، دواییست...واژهها هستند، نیازی نیست.

آدم، آدم است.. حذف شدن از صحنهی کثیف روزگار و مرگ او به هر دلیلی برای عدهای دردناک است..گاهی این مرگ و حذف شدن فقط از صحنهی روزگار ِ توست.. نفس میکشند ولی از دنیای تو بیرون رفتهاند.. دیگر نمیبی

من لابهلای خبرهای بد گیر افتادهام... من لابهلای نگاهها و حرفهایی که فقط زِر به حساب میآیند گیر افتادهام...من لابهلای خودم گیر افتادهام و راه فراری نیست از این خواب پیچاپیچ...حالم از هرآنچه هست و نیست به هم میخورد... آیندهام از هرآنچه هست و نیست به هم میخورد...به در و دیوار میخورم...

از شلوغیهای دم در دانشگاه رد شدم.. آمدم بالاتر.. من برای چیز دیگری اینجا آمدهام..دارم راه میروم..هرچی جلوتر میروم سرعت راه رفتنم کمتر میشود و سکوت حکمفرماتر..میعادگاه من و تو، جایی که سراسرش بوی

من میخواهم از زندگی استعفا دهم... کجا را باید امضا کنم؟

صبح با درد از خواب بیدار میشوم.روز را با دردی سنگینتر طی میکنم.شب را با درد، مچاله شده در خویش میخوابم.

من از خویش نمیگذرم..کردهها را من کردهام.. فرارها را با پای خود انجام دادهام..فریادها را با لبان خود کشیدهام.. من بودم که چشم بستم، که نمیدیدم، که کم میدیدم...من از خویش نمیگذرم..کسی که لیوان چای

سالها پیش در چنین روزی خدا، زیبایی را آفرید و تو به دنیا آمدی...و من امروز اینجا نشستهام و هی با خودم کلنجار میروم که چه شد که حتی اجازه ندارم چنین میلاد فرخندهای را به تو تبریک بگویم... داخل خیاب

روی صخرهای بزرگ منتظر طلوع کردن خورشید است... روبرویش اقیانوسیست که هر موجش تصویری به سمت صخره پرتاب میکند...تصاویری از سراسر زندگیاش... از اولین بوسهای که بر لبانش زده شد... از لحظهای که گوشه

به هر کدام سهمی میرسد...نُت گوشی.. آن دفتر قهوهای.. بعضی گوش ها... اینجا..اما این روزها بیشتر میراث ِ درون٬ همانجا باقی می ماند...شاید باید روزهی سکوت گرفت...شاید هم باید فریاد زد...شاید هم باید کسی بیاید و فریادی بزند...

من به خوابهام بیشتر اعتقاد دارم تا به چیزایی که توی بیداری میبینم...

در کل که اهمیت چندانی نداره ولی خب نمیفهمم اصلا این نوع رفتار از کجا میاد..

چشما هیچوقت دروغ نمیگن... یه وقتایی یه چیزایی توو آدم رخنه میکنه که برق چشمو میگیره.. بعد نگاه میکنن توو چشمت میگن ناامیدی میبینیم... خستگی میبینیم... آره هنوز میگم چشما دروغ نمیگن ولی خب این قضیه هم

یه موقعهایی ناخودآگاهت کنترل رو دست میگیره و تو فقط اجراگر پرفورمنسی هستی که اون میگه...

امروز به شریف آمدم...هی چشم میگرداندم ببینمت...حتی نمیدانستم اگر ببینمت باید سلامت کنم یا نه... حتی نمیدانستم اگر از جلویم رد بشوی زانوهایم میشکند و باز روی سنگفرش آن دانشگاه جلوی پایت خم میشوم یا

مثلا چه می شود اگر ساعت 2:22 نامهای بیاید و در آن نوشته باشد: «اگر دلت خواست تولدم را تبریک بگی بگو.. از چیزی نترس گوشهی دلم»