همهی ما به مرگ محکومیم...

آدم، آدم است.. حذف شدن از صحنهی کثیف روزگار و مرگ او به هر دلیلی برای عدهای دردناک است..
گاهی این مرگ و حذف شدن فقط از صحنهی روزگار ِ توست.. نفس میکشند ولی از دنیای تو بیرون رفتهاند.. دیگر نمیبینیشان..
گاهی این مرگ و حذف شدن، کلیست.. دیگر هیچکسی نمیبیندشان...
هستیشان به نیستی تبدیل شده...
تو میمیری و کسی دلش برای به وجود آمدن خاطرهای با تو تنگ میشود..
تو میمیری و دیگر نفس نمیکشی، راه نمیروی، نمیخندی، اشک نمیریزی...
تو میمیری و ناگهان دیگر نیستی...
وجود نداری...
اما حضور چه؟

خیلی ساله دیگه نامه نمیده.....