pure shit

نه شب داریم و نه روز.. نام ِ این چیزی که درحال کردنش هستیم زندگی نیست، تحمل است.. وگرنه چه معنیای دارد در هیچ ثانیهای از این شبانهروز هیچ سروتونینی در بدن ترشح نشود؟ یک جای کار بدجوری میلنگد. پای این زندگی همیشه لنگ بوده، اما دیگر اینهمه مسخرگی و سیاهی و کثافت یک جا باهم؟ چه گناهی داریم؟ خود ِ من چه گنـ..

حوصلهی نوشتن هم ندارم..